دارم سعی می کنم بنویسم

سعی می کنم بنویسم تا شاید کمی از این خاکستری که دلم را گرفته تکانده بشه

سعی می کنم بنویسم تا شاید ذهن گرفتار هزار و یک حرفم رها بشه

دارم سعی می کنم....

خیال می کنم که نیستی

که فراموش ام شده ای

خیره که می شوم به چهره مرد

دلم که می خواهدش

می فهمم 

نگاهم 

انحنای لب‌اش را گرفته

انحنای لبهای توست

که همیشه می بوسیدم...

چشمهات!

چشمهای قهوه ای کم مژه.

با هاله‌ای تیره دورش و ابروهای کم پشت پراکنده.

چشم هایی معمولی!

من عاشق شدم به این چشمها

زندگی کردم با این چشم ها

آروم شدم با نگاه این چشم ها

چشم های معمولی‌‌‌ت آرزومه

مردم چه می دانند غم چیست

وقتی از آرزوی گرفتن دستانت بی خبرند؟

در این یک سال نبودن ات، تلخی ها، سختی ها هیچ کدام آن قدر بارخاطر نبودند که آدم ها

این آدم ها و فراموشی شان

این آدم ها و قدرناشناسی شان

ای آدمها...

دلم گرفته و حالا می دونم که غم که روی دل کسی سنگینی کنه چشم هاش رو بیقرار میکنه و خواب رو ازش فراری...

حالا می دونم اون بیدار ماندن های شبانه برای غم ات زیادت بود

غم ات در این دنیا زیاد بود

این روزها فقط خیال میکنم

خیال خوب

خیال بد

خیال میکنم نشسته ای با پری ها، فرشته ها، بی خیال من

خنده ام میگیرد

و گریه ام

خیال میکنم گاهی خودم را

در خیال تو 

گاهی

دوست داشتم با لحن آن روزهایت میگفتم با من حرف بزن
با همان لحن محکم کشدار
و تو می شنیدی
و تو حرف شنو میشدی

با من حرف بزن پسر جان...

گاهی فکر می کنم به چه چیز در تو عاشق شدم
فکر میکنم چشمانت
و بعد...
صدایت و محبت آن
و بعد...
سادگی ات و پاکی ات
این بود که قبل از هر چیز بر دلم نشست